نه آنقدر كتاب خواندهام «كهز دهانم برآيد، نه چندان كه از ضعف جانم برآيد»! اما در ميان آنهايي كه خواندهام فعلاً اين ده تا را مينويسم تا بعد ببينيم چطور ميشود.
1ـ شازده كوچولو (آنتوان اگزوپري / ابوالحسن نجفي): قرار است توضيح بدهم چرا؟! ميدانم كه احتمالاً همه اين را خواندهاند يا در ليستشان آوردهاندش. اما باز هم دليل نميشود اولين اسم ليست من هم نباشد.
2ـ زندگي كوتاه است (ياستين گوردر / گلي امامي): متن عجيب و شگفتآوري است؛ در عين سادگي توانست عميقترين احساسات و اعتقادات من را تكان بدهد. اتفاقات جالبي ممكن است بعد از خواندنش بيفتد.
3 و 4ـ ناتور دشت (ديويد سلينجر / محمد نجفي) + فراني و زويي (همان / اميد نيكفرجام): هنوز هم مطمئنام هيچكس و هيچچيز جز اين دو كتاب نميتوانست آن سال وحشتناك افسردگي را براي من قابل تحمل كند؛ مطمئنام.
5ـ خرمن سرخ (داشيل هامت / فرهاد منشوري): خواندن ادبيات نوآر را با اين رمان هامت شروع كردم و چهقدر برايم هيجان داشت. تيرگي و تاري شديدي كه بر فضاي رمان و كاراكترهاي حقهبازش سنگيني ميكند، آدم را چنان مبهوت و وحشتزده ميكند كه حد ندارد. حالي ميدهد. مخصوصاً كه بعدها تماشاي فيلمهاي نوآر هم لذتبخشتر ميشود. فرض كن تجربهي تماشاي «گذرگاه ميلر» (برادران كوئن) در قبل و بعد از خواندن يك رمان از «داشيل هامت» يا «ريموند چندلر» چهقدر ميتواند متفاوت باشد.
6ـ ماهي بزرگ (دانيل والاس / احسان نوروزي): فوقالعاده بود وقتي در يك پنجشنبه، از صبح تا عصر همراه با مسعود كرمي، رمان را خوانديم و بعد نشستيم به تماشاي اقتباس بينقص تيم برتون. فوقالعاده بود. رمان البته خيلي دردناكتر از فيلم است. تلخ است. لحن عجيبي دارد اما در فصل پاياني داستان، والاس خوانندهاش را مهمان چنان تجربهي دلپذيري ميكند كه ميتوانم بگويم منحصر به فرد است. مخصوصاً براي آنها كه «واقعيت» پژمردهشان كرده است.
7ـ گاوخوني (جعفر مدرس صادقي): كتابهايي كه بيش از يك بار خواندهامشان زياد نيستند. اين يكي از آنهاست. چند بار خوانده باشماش خوب است؟ يادم نيست. اما يادم نميرود آن هذيانها. ميدانم دوباره و دوباره خواهم خواندش. مخصوصاً كه با قهرمان تبزدهاش هم يكجورهايي همذاتپنداري شديد دارم.
8ـ ويتگنشتاين ـ پوپر و ماجراي سيخ بخاري (ديويد ادموندز / حسن كامشاد): يك تاريخنگاري تحليلي جذاب و خواندني دربارهي يك تكهي مهم و تأثيرگذار از تاريخ فلسفه. اگر حجم كتاب را ديديد، گول اسم را نخوريد و فكر نكنيد كل اين كتاب نسبتاً حجيم فقط دربارهي يك سيخ بخاري است يا فكر نكنيد از آن اسمگذاريهاي فلسفي است و سيخي وجود ندارد. نخير؛ واقعاً اتفاقي افتاده كه قهرمانهايش دو فيلسوف بزرگ قرن بيستم بهعلاوهي يك سيخ بخاري بودهاند! خود ماجرا البته حجم زيادي در كتاب ندارد اما بهانهاي شده براي پرداختن به اين دو شخصيت فلسفي اثرگذار. يك ويژگي مهم كتاب اين است كه كسلكننده نيست.
9ـ فرهنگ، خرد و آزادي (رضا داوري): طبق معمول يك مجموعه مقالات از دكتر رضا داوري اردكاني است. اين يكي را دوست دارم و هر از گاهي سري بهش ميزنم. هر دفعه چيز جديدي درش پيدا ميشود كه مناسب حال باشد.
10ـ آينهي جادو ـ هر سه جلد (مرتضي آويني): واقعاً چه خوشمان بيايد چه نيايد، اين سه كتاب يكي از مهمترين مراجع اورجينال براي طرح مباحث تئوريك در حوزهي سينما و تلويزيون و رسانه است. ميشود دربارهي يك جملهي يكي از مقالات، ساعتها بحث كرد و چيزهاي جديدي كشف كرد؛ چيزهايي كه حتي ممكن است به بياعتبار شدن آن جملهي اول منجر شود. اما اصلاً جذابيت سر و كله زدن با اين سه كتاب همينجاست. پس بدانيد و آگاه باشيد كه اگر بتوانيد بدون پيشفرض وارد بحثهاي اين سه كتاب بشويد، عالمي دارد خواندنشان.
